Het zal de angst zijn die het erger maakt dan het werkelijk is. Te klein om te vinden en te groot om te verliezen. Onbeduidend eenvoudig heeft het mijn aandacht al getrokken. Ik heb hem horen vallen, maar kijken doe ik liever niet. In mijn ogen wordt dit kleine, onooglijke stukje metaal dan een wapen dat kan steken, snijden en verwonden. Dus ik negeer het, vermijd het, en zoek koortsachtig naar uitvluchten en oplossingen. Maar in mij heeft het besef zijn plek al gevonden. Geduldig wacht het af tot ik onder ogen zie wat ik niet wilde zien; dat het toch echt moet gebeuren.

Ik bijt op mijn lip, kiezen op elkaar, ogen dicht.
Dapper wil ik zijn, maar ik ben bang.
Ik doe het niet, ik kan dit niet…

Prik.

Bijna geluidloos spat mijn bel in duizenden druppeltjes uit elkaar. Ik kijk verwonderd toe hoe ze, als een veelkleurige regenbui, om me heen vallen en de grond raken. Even ben ik verdoofd, en dan komt de pijn.

Omdat Hondje nu toch een ander baasje heeft,
en omdat ik een stukje van mijn droom heb ingeruild
voor ruimte.

Die heb ik nu.
Ik hoop dat het genoeg ruimte is voor beweging en verandering.
Zodat ik weer kan schrijven.
Over de leuke, fijne dingen die misschien nu wel gaan gebeuren.

Het zal de angst zijn die het erger maakt dan het werkelijk is. Te klein om te vinden en te groot om te verliezen. Onbeduidend eenvoudig heeft het mijn aandacht al getrokken. Ik heb hem horen vallen, maar kijken doe ik liever niet. In mijn ogen wordt dit kleine, onooglijke stukje metaal dan een wapen dat kan steken, snijden en verwonden. Dus ik negeer het, vermijd het, en zoek koortsachtig naar uitvluchten en oplossingen. Maar in mij heeft het besef zijn plek al gevonden. Geduldig wacht het af tot ik onder ogen zie wat ik niet wilde zien; dat het toch echt moet gebeuren.

Ik bijt op mijn lip, kiezen op elkaar, ogen dicht.
Dapper wil ik zijn, maar ik ben bang.
Ik doe het niet, ik kan dit niet…

Prik.

Bijna geluidloos spat mijn bel in duizenden druppeltjes uit elkaar. Ik kijk verwonderd toe hoe ze, als een veelkleurige regenbui, om me heen vallen en de grond raken. Even ben ik verdoofd, en dan komt de pijn.

Omdat Hondje nu toch een ander baasje heeft,
en omdat ik een stukje van mijn droom heb ingeruild
voor ruimte.

Die heb ik nu.
Ik hoop dat het genoeg ruimte is voor beweging en verandering.
Zodat ik weer kan schrijven.
Over de leuke, fijne dingen die misschien nu wel gaan gebeuren.

Ik zie er prachtig uit. En niet omdat ik zelf nou zo mooi ben. Nee, ik ben omgeven door transparante kleuren die zich voortdurend vermengen en glinsteren in de zon. Gespannen op een dun laagje vloeistof draag ik ze als een sierraad dat mij volledig omvat. De perfect ronde vorm laat in zijn glanzende oppervlak de wereld zien die er, steeds veranderend, in wordt weergegeven. Ik begrijp dus best dat ze kijken, het moet vast een heel bijzonder gezicht zijn.

Maar binnenin is alles anders. De kleuren zijn er even mooi alhoewel de schoonheid ervan je snel ontgaat als ze, draaiend voor je ogen, je uitzicht voortdurend kleuren. Ieder geluid verstomt hier nog voor het is gemaakt. Beweging leidt tot niets. Als een astronaut in de ruimte zweef ik hulpeloos in het luchtledige. Ik ben een vis in een vissenkom, die alleen maar van de zee mag dromen.

Het zou mooi zijn als er eens iemand door mijn zeepbel heen zou kunnen prikken…

Ik zie er prachtig uit. En niet omdat ik zelf nou zo mooi ben. Nee, ik ben omgeven door transparante kleuren die zich voortdurend vermengen en glinsteren in de zon. Gespannen op een dun laagje vloeistof draag ik ze als een sierraad dat mij volledig omvat. De perfect ronde vorm laat in zijn glanzende oppervlak de wereld zien die er, steeds veranderend, in wordt weergegeven. Ik begrijp dus best dat ze kijken, het moet vast een heel bijzonder gezicht zijn.

Maar binnenin is alles anders. De kleuren zijn er even mooi alhoewel de schoonheid ervan je snel ontgaat als ze, draaiend voor je ogen, je uitzicht voortdurend kleuren. Ieder geluid verstomt hier nog voor het is gemaakt. Beweging leidt tot niets. Als een astronaut in de ruimte zweef ik hulpeloos in het luchtledige. Ik ben een vis in een vissenkom, die alleen maar van de zee mag dromen.

Het zou mooi zijn als er eens iemand door mijn zeepbel heen zou kunnen prikken…

Zijn kop op mijn schoot, een poot voor een koekje en een neus als een glanzend zwart dropje. Verscholen tussen het zwart van zijn vacht zat de kleur van pepernoten. Zijn oren waren fluweelzachte flapjes, gemaakt om zachtjes te strelen. Hij luisterde, naar alles wat ik hem te vertellen had. Blij was hij als ik het was, en bezorgd als er tranen kwamen die hij opving tot ik weer lachte. Hij hield van mandarijntjes, van samen in de auto en het bos. Als ik niet kon slapen luisterde ik naar de lieve geluidjes die hij maakte als hij naast mijn bed lag te dromen. Hij was van niemand, maar hij hoorde bij mij, zorgde zelfs voor mij en verloor me nooit uit het oog. Wonderhond, lieve pepernoot, mijn grote vriend. We zouden samen honderd worden. Nu, jaren later, mis ik je nog steeds.

Vannacht had ik een droom. Zo eentje die bijna echt lijkt te zijn. Ik wandelde door een bos. Het was er stil en een beetje nevelig. Ineens werd mijn blik getrokken naar iets tussen de struiken, een stukje verderop. Ik zag eerst een wiebelende krulstaart en daarna de rest van een hond die een klein stukje het pad op liep. Het was mijn pepernoot. Van een afstandje keek hij naar me, bijna met een glimlach, zoals alleen hij dat kon. Zo stonden we daar een tijdje, en net op het moment dat ik naar hem toe wilde lopen schrok ik wakker.

Verward stootte ik Lief aan.
x91Ik heb mijn hond gezien, in een droom. Het leek zo echt!x92
Lief als Lief is nam hij me, zelfs op dit tijdstip, volkomen serieus en zei:
x91Jullie hadden een bijzondere band. Ik denk dat hij je nog een keertje wilde opzoeken.x92

Ik vond het een mooie gedachte om mee in slaap te vallen.

Er zijn grote huizen en kleine huisjes. Stenen, houten of glazen huisjes, en er schijnt zelfs een huisje van peperkoek te bestaan. Ze kunnen mooi, heel lelijk, lief, knus, splinternieuw, krakkemikkig of net gerenoveerd zijn. Huizen met een verleden, heilige huisjes, met een ziel of met een kruisje. Het zijn er eigenlijk teveel om op te noemen. Je zal maar een passend huis moeten zoeken.

Toch willen wij dat; een eigen huis, want wij hebben geen huis. We wonen wel in een huis, maar dat is van de woningbouwvereniging. Hoewel het een karakteristiek pand is, gebouwd voor 1900, dateert het laatste onderhoud aan het huis ook ongeveer uit die periode. De ventilatie is hier wat extreem; de wind laat mijn haar wapperen, ook als ik gewoon in onze huiskamer op de bank zit. En omgekeerd gerelateerd stoken wij hier grotendeels voor de buitenlucht. En dan zijn er nog de scheuren, afbrokkelende onderdelen en andere euvels die de constructie van dit huis, evenals ons woongenot, niet ten goede komen.

Een wat dubbel gevoel geeft het wel, dat zoeken naar een nieuwe woning. Ik laat hier mooie jaren van Lief en mij achter, ook al neem ik de herinneringen met me mee. Een luxe probleem, want bij iedere bezichting realiseer ik me dat de verkopende partij misschien nog wel helemaal geen afscheid van de woning had willen nemen, maar moest. Vanwege de crisis, omdat ze geen andere oplossing meer zagen. Dat stemt tot nadenken, en tot grote voorzichtigheid. Wij laten ons dus goed voorlichten over hypotheken, belastinggedoe en al die andere praktische zaken die bij het kopen van een huis komen kijken.

Zo druk waren we daar mee dat we er bijna in verstrikt raakten. Door alle berekeningen, over- en afwegingen en voorzorgsmaatregelen deden wij bijna geen oog meer dicht. Een persoonlijke crisis leek op komst.

Nu willen wij helemaal geen huis meer.
Wij willen een thuis.
Home is where the heart is, denken wij.

Ik geloof niet in de doodstraf. Echt niet. Mensen doen elkaar vreselijke dingen aan, ik weet het. Ze misbruiken, verwonden en beroven elkaar. Soms zelfs van het leven, en dan ook nog op manieren die te ziek zijn om je eigenlijk maar voor te kunnen, of willen, stellen. Maar om zox92n dader nou als straf te grillen op een electrische stoel of met een spuitje naar de andere wereld te jakkeren getuigt voor mij ook niet van een groot inzicht. Nou goed, het is xe9xe9n van de redenen waarom ik met een ter dood veroordeelde schrijf. Krijgt zox92n man ook eens post. Het leek me een mooi streven.

Na wat brieven over en weer vond ik op een dag ineens een enorme envelop in mijn brievenbus, met daarin allemaal schilderwerkjes van de ten dode opgeschreven man. Even nog dacht ik dat ze voor mij bestemd waren, tot ik de bijgesloten brief las. Ik diende zijn creatieve uitingen aan te bieden op het internet en de opbrengsten asap naar hem over te maken. Ok, in Texas op deathrow zitten is geen pretje. Afgezien van het feit dat je weet dat je die plek alleen tussen zes plankjes gaat verlaten is het ook nog eens zo dat, of je nou tandpasta, zeep of een kussen op je bed wilt, je overal voor moet betalen. En geld, in menig geval ook de oorzaak van al het gelazer, hebben ze geen van allen.

Toch had ik geen zin om me, ook nog ongevraagd, voor het karretje van deze meneer te laten spannen. De envelop verdween, tot nader order, ergens in een la en ik vergat het. Maar hij niet. Een aantal keer stuurde hij me een kaartje om me te vragen naar de tussenstand, maar ik ging er niet op in. Kennelijk werd hij daar behoorlijk boos over, want gisteren kreeg ik een briefje. De strekking was duidelijk; Ik ben een cold-hearted bitch, want hoe durfde ik de schilderingen voor mezelf te houden en dus te stelen van iemand in zijn (erbarmelijke) positie.

Ja, dag hoor.

De meneer zonder toekomst krijgt nu xe9xe9n dezer dagen een briefje van mij terug. Daarin geef ik hem groot gelijk. Ik ben inderdaad een bitch. Eentje die zich niet zomaar vanalles door de strot laat duwen. En zeker geen valse beschuldigingen. Dat hij daarom beter een andere brievenschrijver kan zoeken. Begrip hebben voor zijn situatie vond ik al heel wat, en zielig vind ik hem zeker niet. Ik ben ijskoud.

Ik geloof niet in de doodstraf. Echt niet. Mensen doen elkaar vreselijke dingen aan, ik weet het. Ze misbruiken, verwonden en beroven elkaar. Soms zelfs van het leven, en dan ook nog op manieren die te ziek zijn om je eigenlijk maar voor te kunnen, of willen, stellen. Maar om zo’n dader nou als straf te grillen op een electrische stoel of met een spuitje naar de andere wereld te jakkeren getuigt voor mij ook niet van een groot inzicht. Nou goed, het is één van de redenen waarom ik met een ter dood veroordeelde schrijf. Krijgt zo’n man ook eens post. Het leek me een mooi streven.

Na wat brieven over en weer vond ik op een dag ineens een enorme envelop in mijn brievenbus, met daarin allemaal schilderwerkjes van de ten dode opgeschreven man. Even nog dacht ik dat ze voor mij bestemd waren, tot ik de bijgesloten brief las. Ik diende zijn creatieve uitingen aan te bieden op het internet en de opbrengsten asap naar hem over te maken. Ok, in Texas op deathrow zitten is geen pretje. Afgezien van het feit dat je weet dat je die plek alleen tussen zes plankjes gaat verlaten is het ook nog eens zo dat, of je nou tandpasta, zeep of een kussen op je bed wilt, je overal voor moet betalen. En geld, in menig geval ook de oorzaak van al het gelazer, hebben ze geen van allen.

Toch had ik geen zin om me, ook nog ongevraagd, voor het karretje van deze meneer te laten spannen. De envelop verdween, tot nader order, ergens in een la en ik vergat het. Maar hij niet. Een aantal keer stuurde hij me een kaartje om me te vragen naar de tussenstand, maar ik ging er niet op in. Kennelijk werd hij daar behoorlijk boos over, want gisteren kreeg ik een briefje. De strekking was duidelijk; Ik ben een cold-hearted bitch, want hoe durfde ik de schilderingen voor mezelf te houden en dus te stelen van iemand in zijn (erbarmelijke) positie.

Ja, dag hoor.

De meneer zonder toekomst krijgt nu één dezer dagen een briefje van mij terug. Daarin geef ik hem groot gelijk. Ik ben inderdaad een bitch. Eentje die zich niet zomaar vanalles door de strot laat duwen. En zeker geen valse beschuldigingen. Dat hij daarom beter een andere brievenschrijver kan zoeken. Begrip hebben voor zijn situatie vond ik al heel wat, en zielig vind ik hem zeker niet. Ik ben ijskoud.

Volledig opgetut, of om in vaktermen te spreken, zo representatief als voor mij mogelijk is wandelde ik het uitzendburo binnen waar men mogelijk een baan voor mij wist. Nou ja, ik kluunde en klom eigenlijk meer naar binnen. Omdat juist die dag op precies die plaats de weg opengebroken scheen te moeten worden. De regen had er ook nog eens een enorme modderpoel van gemaakt, dus ik kluunde en klom heel behoedzaam. Ik had u tenslotte al eerder verteld dat ik helemaal klaar ben met het concept modder, en met mijn strakke colbert en keurige hakken aan had ik echt geen zin daar languit in terecht te komen.

Eenmaal binnen kreeg ik koffie en voerde ik een gesprek over een baan die al vergeven bleek. Tot zover dus niets bijzonders. Terwijl ik mijn spullen snel in mijn tas propte en afscheid nam bedacht ik me al wat ik nu eens voor leuks zou gaan doen. Enthousiast beende ik dus richting de uitgang, maar al snel bleek dat ik een belangrijk punt over het hoofd had gezien. Of eerder een afstapje. Gecamoufleerd met vloerbedekking. Mijn hak balanceerde even op het randje, maar al snel kwam ik er achter dat dit niet het ideale uigangspunt was voor een goede balans. Dus donderde ik met een gruwelijke zwiep ter aarde, waar de vloerbedekking weinig kon verhullen aan de hardheid van het onderliggende beton. Mijn schouder werd er de dupe van.

Daar lag ik dan, weinig charmant, te kermen op de vloer. En terwijl de uitzenders nerveus om me heen drentelden wist ik nog uit te brengen dat ik nu toch wel een onvergetelijke indruk moest hebben gemaakt, en dat het fraai was dat het zoeken naar een baan me nu bijkans arbeidsongeschikt had gemaakt. Het glaasje water sloeg ik af en ik maakte dat ik weg kwam. Het zou wel gaan. Maar helaas, eenmaal thuisgekomen weigerde mijn schouder verdere dienst. En dat is jammer, want mijn rechterarm zit daaraan vast. Net als mijn hand. Waar ik zo graag stukjes mee schrijf, en het altijd zo prettig omkleden (wel eens geprobeerd, een bh aan- en uitdoen met xe9xe9n hand?) opmaken, autorijden, koken en duizend andere dingen is. Ik mis hem. Mijn linkerhand mist hem ook. Want die mocht het schrijven van dit logje dus in zijn (onhandige) eentje opknappen.

Een beetje brak en gammel zat ik achter de laptop toen Lief thuis kwam. x91Wat is er met jou aan de hand?x92 vroeg hij meteen. x91Ik voel me niet zo lekker, antwoordde ik, misschien een griepje, ofzo.x92 Zonder ook maar een moment te aarzelen begon Lief me vervolgens hartstochtelijk te zoenen. x91Steek me aan, riep hij tussen het zoenen door, besmet me!x92
Hoe aangenaam ik deze behandeling ook vond, ik onderging hem met een groot vraagteken boven mijn hoofd. Dus toen ik kans zag mijn lippen even iets anders te laten doen vroeg ik het hem. x91Hoezo moet ik jou besmetten?x92 Lief antwoordde dat het hem wel gezellig leek, een paar dagen samen in bed met een griepje.

Nu weet ik het dus zeker. Lief moet het eens wat rustiger aan gaan doen. Hij werkt te hard.